بعد از رونق گرفتن شبکه های اجتماعی,شکل دیگری از ارتباط مطرح شد که میتوانست هم جذاب باشد ,هم مشکل ساز.
جذاب از این نظر که صمیمیت بیشتری میتوانست ایجاد شود,بعضی ارتباط ها راحت تر انجام میگرفت.میشد از امکانات صوتی یا صوتی تصویری,برای تماس با عزیزان راه دور بهره برد.میشد سریع تر از ایمیل ,عکس و پیام رد و بدل کرد و جواب گرفت,میشد با فامیل و اشنا هر روز در تماس بود.اما این فضا از نظر من معایبی هم داشت و دارد.
یکی از انها مساله حجم اطلاعات و کپی پیست کردن مطالبی هست که بقول عزیزی,اصالتشان محرز نیست.
خبرهایی که منبع موثقی ندارند,متن های نسبت داده شده به بزرگان,توصییه های پزشکی و روانشناسی و مالی و....
اینها بنظرم حس همه چیز دانی را در عده ای بالا میبرند.این وضع برای تصمیم گیریهای عاقلانه میتواند مضر باشد.حد اقل برای انهایی که شدیدا تحت تاثیر قرار میگیرند.
مساله دیگر اینکه این شبکه ها برای عده ای میتوانند جهت دهی کنند,رواج یک مد خاص,ایده ای خاص,یکسری رفتارها و عادتها,از طریق این شبکه ها بیشتر امکانپذیر است.برای خانواده هایی که فرزندان هفت هشت ساله اشان هم گوشی هوشمند دارند و نمیتوانند کنترلی هم داشته باشند,میتواند مشکل ساز بشود.
البته عده ای هم با استفاده از این شبکه ها به کسب و کارشان رونق داده اند.بهر حال هنوز هم وبلاگ مرا بیشتر جذب میکند.
شما با کدامیک از امکانات جدید بیشتر مانوس هستید و استفاده میکنید.؟
برچسب: دنیای مجازی,دنیای مجازی ایرانیان,دنیای مجازی به انگلیسی,دنیای مجازی چیست,دنیای مجازی من,دنیای مجازی فاصله ها,دنیای مجازی ایما,دنیای مجازی ایران,دنیای مجازی بدون مرز,دنیای مجازی ایرانیان شاهرخ,
نویسنده: کیارش کریمیان