روزهای دلهره

سالی که گذشت، سالی پر از حادثه بود.کرونا هم وضعیتی ایجاد کرد که همه مشکلات قبلی کم رنگ شوند

این روزها حس میکنم به همه مردم دنیا وصل هستم.علاوه بر اینکه در اکثر نقاط ایران و بعضی از کشورها، اقوام و دوستانی دارم که در این وضعیت نگرانشان هستم، فکر میکنم چطور بیماری یکنفر در یک کشور دور، توانسته همه کشورها را در گیر کند.به این فکر میکنم که رفتار هر کدام از ما به تنهایی ، چقدر میتواند باعث بهبود وضعیت دیگران ،یا بر عکس موجب گرفتاری دیگران شود.

میبینم که بعضی کشورها چقدر در مدیریت بحران کارامد بوده اند.میبینم که تصمیم گیری چند نفر در یک کشور، بعنوان رییس یا نخست وزیر یا وزیر، چطور بر سرنوشت ملیونها نفر تاثیر میگذارد.متوجه میشوم که تصمیم گیری در بعضی موارد چقدر میتواند سخت باشد.

به تغییرات اجتماعی این وضعیت فکر میکنم.کاش عده ای متوجه میشدند که رفتارشان را با طبیعت تغییر دهند.متوجه میشدند که میشود از مصرف گرایی دست کشید.میدیدند که اگر کاشت ناخن و فلان مدل اصلاح مو و خرید مداوم لباسهای مد روز و رفتن هر روزه به کافی شاپ و خوردن فست فود و....نداشته باشند، نه تنها فاجعه ای رخ نمیدهد، که منابع زمین هم کمتر هدر میرود.

متوجه شده ام که یک موجود میکروسکوپکی دنیا را بهم ریخته و کاری از جنگ افزارهای مدرن برنمیاید.

بنظرم از اوایل اسفند از خانه بیرون نرفته ام.چشمم هنوز ناراحت است و درد های جسمی کلافه ام کرده.اما جرات مراجعه به دکتر را ندارم.

امیدوارم این روزهای سخت، با کمترین آسیب تمام شود و زندگی دو باره به همه مردم جهان لبخند بزند و آدم ها یاد بگیرند که با طبیعت و با یکدیگر مهربانتر باشند.